[ English version here >> ] WALDEMAR PRANCKIEWICZ Azjatyckie Mrugnięcia Fotografia, instalacja, mozaika. 04-30 września 2009 Galeria Kameralna, Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku kuratorzy: Leszek Golec, Anna Szary-Cioczek Centrum Rzeźby Polskiej ul.Topolowa 1 26-505 Orońsko tel. 048 618 4516 fax 048 618 4470 e-mail: sekretariat@rzezba-oronsko.pl www.rzezba-oronsko.pl www.sculpture.art.pl Realizacja Azjatyckie Mrugnięcia to nowy projekt Waldemara Pranckiewicza, w którym artysta prezentuje zestaw portretów mrugających do widza Azjatek, a także brikolażową trójwymiarową mapę EuroAzji oraz szklaną mozaikę. Prezentowane prace są osobistym zamysłem nad międzykontynentalnym przepływem indywidualności i form, są próbą pochwycenia różnorodnych połączeń pomiędzy Azją i Europą. Azjatyckie Mrugnięcia są w rozwoju, galeryjny pokaz ma ukazać bieżące tropy oraz improwizacje powstałe w ramach projektu. "Praca z fotografią instant,oprócz utrwalania interesujących zjawisk świetlnych, jest dla mnie pracą nie tyle z danym motywem, co z całym krajobrazem, z którego następnie wybieram fragmenty i kadry. Fotografowanie jest po części improwizacją i próbą zobaczenia rzeczywistości w zupełnie inny sposób. Jest to uzależniająca ciekawość innego widzenia. Czasem kadr otwiera jakby zupełnie inny wymiar, odmienny od trójwymiarowej głębi. W trakcie posługiwania się kamerą Polaroid wpadł mi do głowy pomysł stworzenia serii portretów, których wspólnym elementem byłby gest mrugnięcia. Ta prosta a zarazem unikalna modyfikacja twarzy ma także tę zaletę, że może generować różne interpretacje. Ponieważ pierwszych parę zdjęć zostało wykonanych z moimi azjatyckimi znajomymi, zdecydowałem, iż można ten projekt rozwinąć w ramach prostych reguł. Zostały one sformułowane następująco: Wykonać 24 odbitki fotograficzne, jedynie kobiet azjatyckich, jedynie tych, które znam. Po pewnym czasie projekt o takiej prostej koncepcji uległ transformacji. O ile na początku fotografowanie mrugających dziewcząt do kamery było jedynie szybkim zdjęciem, w przypadkowo zastanej lokalizacji, o tyle obecnie jest to już bardziej złożona procedura. Tło dla fotografowanej osoby, a także charakter gestu zostaje częściowo naszkicowany i proces fotografowania poszerza się o wspólną podróż do scenerii, w której mrugnięcie ma zaistnieć. W ten sposób staram się spędzić więcej czasu z osobą fotografowaną, umiejscowić gest w szerszym polu interpretacji, a także spróbować 'odbić się' od własnego sposobu fotografowania. Początkowy eksperyment z formą portretu przemienił się w projekt ukazujący bardziej skomplikowane relacje. Kolekcjonowanie mrugnięć zwróciło moja uwagę na zagadnienie terytorium Azji i historie poszczególnych obszarów tego kontynentu. Nie jest moim celem stworzenie kompletnego przeglądu azjatyckich twarzy, a jedynie ukazanie różnorodności etnicznej, a także przedstawienie kilku dodatkowych faktów i procesów zachodzących na tym kontynencie. Dodatkowy wymiar pracy konstruowany jest jako zestaw tekstur, kształtów i narracji, które z kolei tworzą alternatywną mapę-notatnik. Mapa, którą można by nazwać także brikolażem, jest osobistym zestawem azjatyckich elementów i mikrohistorii, o wielu poziomach znaczeniowych. Wszelkie zebrane informacje i materiały o Azji stają się kontekstualnym krajobrazem dla mrugających Azjatek. W jednej ze swoich prac przeistaczam fotograficzny obraz mrugającej twarzy w mozaikę. Moja paleta szklanego materiału narzuca uproszczenia w formie i tonacji, z drugiej strony poszczególne partie mozaiki, a także jej faktura charakteryzują się wizualnym bogactwem. Ta podwójna charakterystyka struktury, uproszczenie i bogactwo, może być opisem dla dowolnego miejsca na świecie. Można postrzegać Azję, jak i Europę, jako terytoria mozaikowe, w których tektoniki polityczne, społeczne i kulturalne ulegają przemianom na różnych poziomach, będąc jednocześnie widziane jako rodzaj jednej formacji. Różne perspektywy oglądu tych kontynentów generuje jedyny w swoim rodzaju wizualno-mentalny efekt 'mienienia się', a także 'przepływu'. Wszystkie mrugające portrety Azjatek zostały zrobione w Europie, a niektóre elementy mojej instalacji wyprodukowane w Azji są tak naprawdę europejskimi zleceniami. Obserwacja tych przemieszczeń (w różnej formie dokonujących się od wieków) jest zawsze warta próby wyrażenia w obrazie, słowie lub dźwięku. Prezentowane prace są osobistym zamysłem nad międzykontynentalnym przepływem indywidualności i form, są moją własna próbą interpretacji owych zjawisk." Sierpień 2009 >> Zdjęcia dla prasy (Prawym przyciskiem nacisnąć ikonę a następnie zapisać odsyłacz/plik) 1.2.
Podpis pod zdjęciami: 1. Waldemar Pranckiewicz, Noriko, odbitka Polaroid, 2008 2. Waldemar Pranckiewicz, Aya, odbitka Polaroid, 2008 >> CV (wersja angielska) >> Pytania i dodatkowe informacje proszę kierować: czas@free.art.pl
WALDEMAR PRANCKIEWICZ Asian Winks Photography, installation, mosaic. 04-30 September 2009 Kameralna Gallery, Centre of Polish Sculpture in Oronsko, Poland Curators: Leszek Golec, Anna Szary-Cioczek The presentation called Asian Winks is a new project by Waldemar Pranckiewicz and presents a photographic series of Asian women winking at the camera, a three-dimensional map of EuroAsia and a glass mosaic of a winking face. The individual works represent a personal reflection on an inter-continental flow of individuals and forms; together they aim to create a number of connections between Asia and Europe. Please note that the Asian Winks project is under development, it is not finished project and the gallery show will be just a presentation of current traces and improvisations. "One day I had the idea of taking Polaroid pictures of people winking at me. Winking is a very simple modification of the face which can be read in a variety of ways. And since the first pictures I took were of Asian friends, I decided to impose certain restrictions on this photographic series. I would take 24 prints, only of Asian women and only of people I knew. After a while, the project changed. At the beginning, it was just me taking photographs of friends in random locations. Then I start thinking of other possible options involving the gesture of winking. The place for a wink is chosen and a way to wink described. I travel with my Asian friends to the chosen location and on the way we talk and our chat as we walk along becomes part of the project. Photographing becomes more like a journey, the gesture of winking opens into a wide field of interpretation and my own artistic practice expands. In a way I am hoping for something unexpected to occur, helping me break the routine of my working style. The initial concept of experimenting with a portrait convention transformed into more complex activities. Working with winking women from around Asia brought my attention to the concept of the Asian continent and the stories behind some parts of this territory. My goal is not to create an archive of Asian faces but rather to show ethnic diversity as well as focussing on a few facts and events taking place in a vast area of the East. Other dimensions of my work have evolved from textures, shapes and narratives which together form an alternative map-o-scrap-o-book (an amalgamation of a map and a scrapbook). The map, which can be seen as a assemblage, is a personal selection of Asian elements and micro-stories. The whole map becomes a contextual landscape for winking Asian women." More about the artist: >> CV >> Portfolio _ _ _
